تکنیک تکیه گاه ذهنی در NLP

تکنینک تکیه گاه ذهنی در NLP

یکی از اصلی ترین تکنیک های تغییرات فردی در ان ال پی، تکنیک لنگر اندازی (anchor) میباشد. البته بنده علاقه مندم از واژه نشانه گزاری بدن استفاده کنم. این تکنیک که در برخی منابع هم از آنکوراژ نام برده اند، ماشه یا محرکی برای فرد ساخته میشود که عکس العمل خاصی را برمی انگیزد و میتواند در هر یک از حواس پنجگانه نصب شود.

ابتدا این مقاله را بخوانید: ان ال پی چیست؟

لنگر اندازی میتواند در قالب زبانی، لمسی یا عملی، صحنه های خاص یا صداهای متمایز به صورت گفتگوی درونی ظاهر شود.

lightswitch-on-300x279

شاید این تجربه را داشته باشید که مواقعی با بو کردن یک عطر یا شنیدن یک موسیقی خاص، بیاد گذشته، یک جشن یا یک حادثه بیفتید و به یکباره حالت روحی خود را دگرگون ببینید. در این حالت فرد دلیل رفتار خود را نمیداند و فقط میگوید یکدفعه حالم تغییر کرد.

شاید کلمات پر استفاده ترین شکل لنگر باشند. اگر بتوان کلمات را به گونه ای استفاده کرد که در ذهن مخاطب بصورت معانی خاصی تداعی شود، نتیجه مورد نظر حاصل شود.

اغلب اوقات بدن فرد در طی یک اتفاق یا حادثه نشانه گزاری شده و محرک های منفی در او بصورت طبیعی نصب میشوند که از آن بعنوان یادگیری مسری یاد میکنند. برخی لنگرها هم ژنتیکی هستند، مانند واکنشی که در قبال خنده یک کودک نشان داده میشود.

در ابتدا توصیه میشود این تکنیک توسط افراد متخصص انجام شود، زیرا اگر بصورت ناقص اجرا شود، نشانه گزاری بصورت منفی انجام میشود. اما یک نشانه گزاری موثر باید چند ویژگی داشته باشد:

– باید منحصر به فرد و خاص باشد باشد. هر فردی نشانه گزاری را روی قسمتی از بدن با روش خود انجام دهد.

– نشانه گزاری در اوج گیری احساسات نصب شود.

– مرتبا نوسازی و تکرار شود تا بصورت یک دکمه محرک به بدن معرفی گردد و بدن بصورت ناخودآگاه به آن واکنش نشان دهد.

Untitled

تمرین نشانه گزاری بدن و نصب لنگر:

1-زمانی زا بیاد بیاورید که احساس قوی و مثبتی را تجربه کرده اید، مثل هیجان یا لذت یک سفر و..

ادامه مطلب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شانزده − 11 =